دوره آرامش است ، عادت می کنیم !

هم میهن به هر زبانی که در می آمد آنقدر تصاویر گویا داشت که مخاطبان آن بدون دانستن زبان خاصی از دریچه تصاویرش به درون مطالب نفوذ کنند.

آن شب قرار بود که برویم  جائی  و نمی دانم چه چیزی را جشن بگیریم که آرزو پیغام داد  هم میهن توقیف شد . با اینکه هر روز هم میهن و عکس های جذابش را می دیدیم و  نفس راحتی می کشیدیم  که خدا را شکر  ، هنوز پا بر جاست ! باز هم باورم نشد ه بود یا دلم نمی خواست باور کنم  که در به همان پاشنه قدیمی چرخیده است !

بهر حال  امروز همه چیز سر جای خودش است مثل تمام دیروز هایی که با بسیاری از کم و کاست هایش گذشته و هیچ جای نگرانی هم نبود و نخواهد بود. فقط  شاید بعضی ها  خیال کنند که دنیا از مدار خودش خارج شده و الا ما مردم عادت زده به هر تغییر و تقدیر تازه ، باز هم عادت می کنیم .

درست  همان شب ها بود  که اغلب مردم به دنبال هدیه ای در خور زن ها و مادر هاشان  می گشتند  ،به شادی زنگ زدم  تا از آنچه شنیده بودم مطمئن شوم ، از هر طرف صدای همهمه می آمد . ما همدیگر رانمی دیدیم اما فقط شنیدم که می گفت هم میهن توقیف شد .مطمئن شده بودم  و دیگر دست و دلم  نمی رفت که بپرسم چرا؟ بعد از این همه روزنامه توقیف شده و ... که هنوز جشن و سرو رهای مان با هر چه بد بختی هم که باشد به جاست ، حدس زدنش چیز سختی نیست که بخواهم از نو بپرسم ...

 آنجا که ما نشسته بودیم هر کس چیزی می گفت :دوستی از جابجائی مهره های سیاسی و امثالهم  خبر می داد .دوست دیگری دارم  که در روزنامه آینده نو در همین  ساختمان فعلی هم میهن مطلب ادبی می نوشت و می گفت مشکل ساختمان روزنامه است . هر که در آن ساختمان روزنامه ای را ه انداخته بعد از مدتی توقیف شده و چه و چه ...

 مشکل از هر کجای تاریخ و جفرافیا که باشد ، نمی دانم و باز هم  نمی دانم اینهمه شور ، انرژی و خالاقیت که بارها و بارها به بهانه های مختلف از مردم  دریغ می کنیم  چه می شود ؟

چگونه می توانیم  این همه تغییرات  گوناگون را در صندوقچه عاداتمان پنهان کنیم و به روی خودمان نیاوریم   و باز هم به بهانه های باسمه ای دل خوش باشیم !؟