اجداد مشترک در بن بست ها زاده می شوند!

مدتهاست که میخواهم به هر جا بروم یک مثلث زرد از گوشه ذهنم حرکت می کند.هیچ نمی گوید فقط می آید که مقابلم باشد که به خاطر آورده شود . که نمی دانم مرا کجا در کنج بنشاند .

روی آدرس کوچه ها چپ می کنم .شاید فقط به خاطر اینکه نرسم . گم شوم و دیگر جائی برای ...نه خوب می دانیم که چه شده و چرا بی جهت خودمان را به کوچه فرعی های شلوغ می زنیم . سرمان را صبح به صبح به درخت و بوق و چراغ راهنمائی گرم می کنیم بعد ضد آفتابهای قوی مصرف می کنیم که پوست های زمخت تری داشته باشیم.

اما واقعیت ماجرا این است که خواهرم مجبور است هر سال به خانه کوچکتری نقل مکان کند . دوست نزدیک ترم هنوز هم یک اتاق کوچک برای ماندن ندارد و تو ...!

همانطور که برج بزرگراه حکیم  ،نمای بالهای سه گانه اش را هر روز برق می اندازد . من هم باید  تف سربالایم را ببلعم  چرا که فقط در این صورت است که با کرگدن به اجداد مشترکی خواهیم رسید !