تبليغاتX
شب بی قانون

شب بی قانون

 

                             پرنده دلهره !

 

       

 ...

چه حسرتی ، چه میلی به آب های کن فیکون

آب های مبدل به نیکل

مبدل به آوای عالم گیر یک تراژدی ممکن،

آیا آن هنگام که مرگ وارد پاهایمان شود

پرندگان دهان های جفت شده بر همِ ما هم

متولد خواهند شد؟                                                                                                

                                                                                             «لوئیس بونوئل»

 

 

+نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم مرداد 1386ساعت2 بعد از ظهرتوسط سمانه احمدی | |

 

     قرار مان هر شب ساعت نه ؟

 

    

 

این نوشته شاید پاسخ به دوستی قدیمی و نزدیک باشد که در یک غروب معمولی پائیزی در یک خیابان معروف و شلوغ مرکز شهر در پی یک اتفاق ساده همراه خود را به سادگی آشغال خطاب می کند ...

روزها زمان باید صرف شود تا بعد از گذشت سال ها از تولد یک عشق ، به مفهوم تبدیل یک سیب خوشبو ، زیبا و معطر به یک زباله بدبو ،زشت ، منفور و دور ریختنی پی برد.

این بدان معنا ست که نگاهی به فاصلۀ بهترین بودن تا زباله شدن در اجتماعی که ما در آن زندگی می کنیم  تنها پاسخ به یک سئوال ساده وتکراری است ؛

 

           « آیا مرا به خاطر آزار های خواسته و نا خواسته ام می بخشی؟»

 

دوست عزیز ، روزی هزاران نفر از میلیونها سکنه این شهر از یکد یگر به خاطر خطاهای عمدی و غیر عمدی خود عذر خواهی مختصری می کنند و همچنان به مسیر خود ادامه می دهند تا روند روابط  و زندگیشان به گذشته یخ زده با ضامن معتبراما بدون آرامش شان بازگردد . در واقع کمتر کسی به دنبال کوچکترین تغییری در وضعیت فعلی است . بخشش تنها و تنها نشانه بازگشت امتیازات است نه تغییر و یا حتی اندکی ندامت . به عبارت واضح تر روشی است برای کشتن زمانهایی که باید صرف فرآیند زجرآور نو سازی شود ! پس چگونه می توان به چنین بخششی جز از سر ساده انگاری و اجبار تن داد؟!

 

« آیا ترا به خاطر آزار های خواسته و نا خواسته ات می بخشم !»

 

 

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386ساعت2 بعد از ظهرتوسط سمانه احمدی | |