سفر نامه

شب بود و بدجوری بوی عروس کشانی می آمد . اما نه . تنها مردان کت و شلوار پوشیده و جوانان منتظر سر کوچه ذهن را به اشتباه می انداخت و الا در دفتر روزنامه تنها چیزی که پیدا نمی شود ، مجلس بزم است .عکس و خبرش شاید اما خودش نه.

کمی از قرارمان گذشته ، درست مقابل در دبیرستان آن سالها است که ماشینی را گل زده اند و جمعیتی منتظر بدرقه آرزوهای آمده و نیامده ... چشم جوان ها بدجوری برق می زند . ..   سالن پذیرایی مشرف است به ... نه تراس طبقه دوم روزنامه مشرف است به در  سالن پذیرایی. همه سر میز شام نشسته بودند که صدای بوق و هلهله آمد. مطمئن شدیم که یک زوج دیگر هم پرکشیدند و رفتند .اما ما برای بدرقه اینجا نبودیم .از دامادی آقا جان مدتهاست که می گذرد و چند سال که مفقود الاثر است گوئی هیچ وقت از خاک بیرون نیامده بود  ... اما این را نگوئید . این همه راه نیامده ام تا بی عینک و عصا بازگردم.

خیلی ها هنوز در تاریخ روزنامه مانده اند .اما اینجا شب است و قبل از هر چیز بازمانده خانواده باید شام بخورد که این رشته سر دراز دارد .

 صدرا را ختنه کرده اند.تا صبح درد می کشید و گریه بی امانش تا سپیده که مرضیه برای بوسیدن مقبره خانوادگی به مزار رفت ،قطع نشد .

در خبرنامه صبح دایی جان اعلام شد که آخرین بازماندگان جشن عروسی هم به خانه هایشان بازگشته اند .ما هم عازمیم اما صدرا را به آستانه ییلاق برده اند.

همچنان که پنکه سقفی هنوز صدای تشویق می دهد ، جستجو برای یافتن روح آخرین پدربزرگ هم به جابجایی مادربزرگ کشیده است . اما آنها منتظر نمی مانند.

واقعیت این است که وقتی به زادگاهم بازمی گردم  هنوز بوی توتون آقا جان از میان نوار باریک سیاه رنگ دیوار خانه به  مشام می رسد . و من تنها در پوشیدن جوراب طبی به پای آسیب دیده مادربزرگ است که او را از نزدیک لمس می کنم. آخر همه چیز بوی یک میهمانخانه دائمی می دهد .

به خودم گفته ام: مادربزرگ تنها کمی بیمار است و بهتر است که به دنبال کسی باشیم تا فقط اوقات تنهائی اش را پر کند . راه دور نرویم ما خانه را برای بازی و گردهمایی شبانه می خواهیم و مادربزرگ بهانه ای است برای تحقق شادی های کودکانه...

 پس در گرماگرم قایم باشک آقا جان را هم صدا نزدیم . می ترسیدیم  دوباره بگوید : دختر بلند نخند ، ندو  یا ... اما او 5 سال است که موهایش را از ته تراشیده ، عبا و شب کلاه اش را آویخته .با همان کت و شلوار ماهوت کشیده وقت رفتن کفش هایی را که یکی از ما برایش برق انداخته پوشیده و در آستانه اذان رفته بود .

 وسط بازی بود من نفهمیدم  فقط دیدم که دایی جان بسته سیگارهای زرش را در جائی پنهان کرد . مادربزرگ درد دلی نداشت . مرضیه پرسیده بود  و مادرم را من در آغوش کشیدم ...

تازه بازیمان گرم شده بود که آقا جان گفت ؛ دختر نخند ، ندو ، نرو ،...

بچه ها با همبازیهایشان . بازی گرگم به هوا .قایم باشک... .

 درست وسط بازی بود .بزرگ شدم .خندیدم ، دویدم  .

اما حالا شب است و بدجوری بوی عروس کشانی می آید.

بچه ها با همبازیهاشان .  گرگم به هوا با قایم باشک. روز با شب .

 وقت رفتن است .

آقا جان زود تر بیا .