بند کتانی های نوع جدیدم را که می بندم ، مامان در نمایی درشت از یک لیوان شیر و چند حبه قند به سویم هجوم می آورد . جا را برایش خالی می کنم. قلاب فلزی در را می کشم و می پرم بیرون . دیگر صدائی نمی شنوم جز پائیزی دیررس!

دیر شده ، ترسم را زیر بغل می زنم و راه خاکی و باریک باغ مش عباس را که می بینم شروع می کنم به دویدن . پشت دیوار مدرسه زنگ را می زنند ...

ساعت را خاموش می کنم . حتی چشمهایت را هم باز نمی کنی . فنجان چایت هنوز تازه است و سرد. برای خودم یک چای دیگر می ریزم . دست هایم را می گذارم زیر چانه ام ، موهای خیسم را می ریزم توی بشقاب و به خاطرات مدرسه ام گوش می دهم ؛

هنوز نرسیده به پای درخت توت ، راننده دنده را عوض می کند، همانطور که مستقیم را نگاه می کند ، از مقابلم می گذرد .

تا خیابان راه آهن برای پاهای کوچک من راه بسیار است . باید بروم ، بروم از جلوی کرکره های پائین شده مغازه بزازی می دوم . اما دیگر آقاجان نیست که بگوید: « دختر باید سنگین باشد . توی خیابان نخند ، نخور ، ندو ، از مدرسه چه خبر ، خانم معلمتان فامیلیش چیه ...»

این پا و آن پا می کنم .

_ آقا جان دیرم شده . خداحافظ . حتما بعد می آیم تا در مورد اختلاف سلیقه هامان کمی حرف بزنیم .

نیم هلال میدان را که دور بزنم خیابان راه آهن است اما تو ایستاده ای پشت سرم ، با چشمانی بیدار ، قلاب دستهایت و بوسۀ ناشتایی که بوی سوت کشدار صبح می دهد .