«اگر اتفاقي نمي افتد، به وجودش بياور.» اين جمله معروف از ديويد همينگز شايد يك پاسخ دروني به نيازي باشد كه مدتها در بدنه سينماي مستند ايران احساس مي شده است. و تنها هر سال حرف و حديث ها و اما و اگرهاي بسياري را توشه راه سالهاي بعدي و جشنواره هايي مي كرده است كه سينماي مستند تنها بخشي از ست زينتي آن محسوب مي شد و به عبارتي حضورش به عنوان يك يا دو نماينده در ميان برگزيدگان آن جشنواره ها صرفاً به معناي جور شدن جنس بوده است و نه بيشتر.
با وجود اين اگر بخواهيم كمي شيشه هاي عينك هاي دودي مان را در حضور درخشش يك جشنواره اختصاصي آن هم از نوع بين المللي اشپس فقط و فقط براي سينماي مستند در ايران پاك كنيم، آن وقت خواهيم ديد كه  پس از سالها در محاق ماندن اين بخش محكم و مهم شاكله سينماي مان، بدون اغراق، اتفاقاتي در شرف وقوع است.

...