شب بی قانون

شب بی قانون

اژدهای تو دهن پی پی کن

یه روزی بود یه روزی نبود . یه اژدهایی بود و یک عالمه بچه هایی که خوب نبودن . شاید خوب بودن ولی با مسواک نبودن . چون که مسواکُ تو دهناشو نمی کردن . خوب معلومه که دندوناشون هم زرد بود هم بوگندو . ولی که نمی دونستن چرا بوی گندواَن . چون که نمی دونستن اژدهایی هست . اژدها از زمانای دور هنوز زنده مونده که وقط بزرگا می بیننش ، کوچیکا نه . انگار تو چشم کوچیکا نامرهیه . اژدها ، اسمش « تو دهن پی پی کن » هس ، اصلن شغلش که گرفته این کاره . همه ی شبا راه می ره . سبک هم راه می ره که کوچیکا نفهمن .

دهن بچه ها رو بوه می کنه . هر کی بو گند بده ، معلومه که مسواک نکرده . اونم پی پی های تو دلشو خالی می کنه تو دهن اونایی که مسواک نکردن . شاید هم بزرگا هم باشن ولی نه این که بزرگا می شناسنش ، این کارو می کنن . ( یعنی مسواک می زنن .)

بعد بچه هایی که خوب نیستن می رن تو بغل ماماناشون یا تو مهد . اتفاقاتی می افته که همه می گن اَه اَه چه قدر دهنت بوی گند داره . به خاطر همینه دیگه . پی پی اژدها نه که تو دلش بوده ،دل اژدهاها هم معلومه خیلی بد گندیه . تازه اونور لبشون ( لب بچه ها ) هم یک خط سفیدی جای پی پی های اژدها مونده . انگار جاده ی پی پی ها هس ، که تا فردا صبح که بیدار بشن جاده اش خشک شده . اگه برن تو آینه می تونن جای سفیدی های پی پی « اژدهای تو دهن پی پی کن » را ببینن .

حالا هر کی دلش می خواد یه نفری مثلن ماری ، اژدهایی ، چیزی ، تو دهنش بیاد دِلشو خالی کنه به من چه دیگه مسواک نزنه .

عروسک سخنگو - تیر ۸۶

آریا جمالی ( 6 ساله ) - شیراز

+نوشته شده در دوشنبه چهاردهم مرداد 1387ساعت11 قبل از ظهرتوسط سمانه احمدی | |

کافه پیانو

همین چند دقیقه پیش کافه پیانو را ترک کردم و اگر هم اینقدر دوام آوردم و توش ماندم بخاطر هورا کشیدن های پیرامونش بود و بس .اما واقعیتش این است که همین طور ولو شده ام روی تخت روان کارخواب و به این فکر می کنم که چی ؟

برای این که مطمئن تر شوم سری هم به http://www.goftamgoft.com زدم که مبادا ناپخته و نسنجیده حرفی بزنم و بعد دوستان متفکرم بر من خرده بگیرند که این اراجیف چی بود که سر هم کردی . کجای کاری ؟ این کتاب از پیرارسال تا امسال سه بار تجدید چاپ شده و تازه فرهاد جعفری پیش از این که تو و امسال تو مطبوعات چی شوند ، سردبیر بوده و از این حرف ها و از همه مهمتر از چل چلی اش هم گذشته که حالا بخواهد جنگولک بازی درآورد ...

داشتم کم کم پشیمان می شدم که چیزی بنویسم که یاد بحث دیشبم با مهدی افتادم که فیلمنامه تازه اش را تلفنی برایم می خواند و من هم دنبال چیزی در آن می گشتم که بتوانم ارتباطی چیزی برقرار کنم . البته این ها را هم با تردید می نویسم .چون می دانم اگر خودش پاش به این جا کشیده شود و همین چند خط را بخواند ، ازم شاکی می شود و بلافاصله می گوید : «شما فیلم خارجی ببین ها یک طوری خشن با فیلم های ایرانی بر خورد می کنید .»

از این هم بگذریم . اما بگذاریم و دوباره وارد کافه پیانو شویم . بعد به جای کاپاچینو و یا ترک و فرانسه ، پپسی را که با خودمان آورده ایم از کیف مان درآوریم و بی قید و خیال در حالی که برای اطمینان یکی از همین کتاب های چاپ سوم را که در تشخیص رنگ مایل به طلایی اش مانده ام ،در آوریم و چشم مان را بدوزیم صفحه 80 -81 یا بلکم کمی این طرف و آن طرف ترش ، بعد فکر کنیم که خب بعد از این به جای اپن بهتر است از لفظ کانتر استفاده کنیم و از همه مهمتر به جای ناطور دشت بخوانیم ناتور دشت . بعد هم لیست فیلم هایی را که به زور درست کرده ام ، از جیب کیسه ای مانتویم در بیاورم و از صفحه 11 به بعد هر چه اسم فیلم و هنرپیشه مرگ من مکشی که در کافه آمده و رفته اند را بنویسم که شاید گشایشی در کارم بشود . البته ناگفته نماند که خیلی هم دلم می خواهد پیشنهاد فوق العاده ای از آستین درآورم که فرهاد خان جعفری ، شاید به همان اندازه یک جمله حضور امیر قادری هم که شده ، نامی از من در جلد دوم اثرش ببرد . شاید آن موقع کاری به کارش نداشته باشم:

- که چی ؟ اگر می خواستی نوشته های وبلاگ ات را در حافظه تاریخی رفقای ایرانی و خارجی ات منظم کنی ، چرا ما را گیر آوردی و به قول خودت یک چشم سرتق سوم وسط کتابت گذاشته ای که یک ریز خودش را مثل آن دخترک صفورا در داستانت ، می اندازد بیرون که چه؟ بیا بازی !

خب . اگر جگر تو و همه اهل و عیالت در این مرداد نقره داغ کن خنک شد و حالا در مرور گر شخصی ات می توانی بنویسی که یکی دیگه هم مرعوب مهارتُ جمله بندی و یا حتی جزئی نگری استادانه ات شد ، دست از سر ما بردار . چون من بیشتر از این که دلم بخواهد کافه و خاطراتت را بخوانم ، می خواهم بیایم بنشینم ور دل آن میز سه کنج آدم لته پار کن پیانو و در حالی که پپسی خودم را می خورم ،گیم تو را با بخار قهوه های گاه به گاه دود گرفته ات فقط تماشا کنم .