حماقت است یا غربت ؟!

وقتی هر زمان که فکر می کنم بار دیگر حتماً بزرگ تر از آنی که هستم

خواهم بود . اما نه عشق بازیچۀ کودکی نیست تا شاید بزرگ شود.  

ما بیش از آن چه فکر می کنیم و یا در سبد ادعاهایمان بر دوش می کشیم

به حواس پنجگانه و عمل غریزه وابسته ایم .

آن زمان که چشمان کوچک و گود افتاده زنی یا مردی کوتاه و نه بلند ، لاغر و

نه خوش منظر ما را در خود غرق می کند ، با تعجب در چشمانش خیره

می شویم و هیچ در نمی یابیم که تنها یک نیروی پر اشتیاق می تواند ما را

به دیوانگی و رسوایی بکشاند که نه عشق است و نه غریزه که بر خاستن

کودکی در خود خفته است که دیگر جایی در بین همسالان بزرگ خود ندارد.

او والد است و نه مولود . او مرد یا زنی است چند ده ساله که به دنبال یک

هاله ، روان شده است .

زندگی ما پر است . نه ، سرشار است از حواله های سرگردان در میان

درختان بزرگ سپیدار و خاطراتی که با ازدحام جمعیت قلبمان یکی یکی

ریشه کن می شوند .

با خود فکر می کنم که انگار در چهل سالگی خواهم مرد.

فرصتی نمانده ، به دنبال لذتی می گردم که جوان تر و زیبا نگاهم دارد. اما

نه ! جاودانه تر از مرگ نمی شناسم . من بی چاره ای هستم که از بد

حادثه از مد افتاده ای هیچ حسرتی بر زندگی ندارم !

می بینیم ، می شنویم و فکر می کنیم تا تو دوست من بر قله چهل

بایستی و به دنبال اکسیر جوانی افق های گوناگون را رصد کنی.

اما من بی تابم و بی قرار . بر قله جستجوی تو نتوانم ایستاد. تو مرا گوی که

کجاست مأمن آرامش سبکی که در پرواز شبانه ام احساس می کنم ؟

کجاست قامت کامل سایه ای که در پشت کار خوابم می بینم ؟ کجاست

دستانی که شبانه پر می دهند قامت سنگین و کوتاه مرا؟

تو می گفتی جنگ تمام شده است . دیگر جوانی به جبهه نمی رود .

شمعدانی ها از روی خاک خیس جمع شده اند و کمتر کسی به نشانه ادب

اطلسی در جیب می گذارد.

مردان دست زنان را نمی بوسند ، زنان چین دامن هایشان را به نشانۀ

احترام تا ساق پا بالا نمی کشند.

لبخند عاشقانه هر فرد به تعداد افراد قابل مشاهده زیاد شده است . بوسه

ها از دست به فراتر رسیده اند و دامن ها از سر راه برداشته شده اند.

دشت ها پر از موانع سیمانی است و عشاق تازه به دوران رسیده چون

کالاهای تجاری باب روز درون قوطی های کوچک فشرده اقتضای حاجت می

کنند .

دیگر کارت های ورود و خروج اداری به یاری هیچ فضاحتی نمی رسد.

- تو هر چه قدر که با من از بهترین ها بگویی من در کشش عضلانی

ماهیچه های بالا تنه ات سیر خواهم کرد !

- تو هر چه قدر صدای مرا نشنوی من بیشتر تو را نی بلعم .

این دو ، بنیان ساده از اصل جان فرسای رابطه در پکیج های باب روز است .

راه حل دیگری نیست . ما در هر طلوع به سلامتی و جوانی در آنسوی پیری

می اندیشیم . اما تو بخند . مهم نیست که به روی من خواهی خندید و یا

در پشت حماقتم ،  تنها تو بخند . من می خواهم به اندازۀ تمام اطلسی

هایی که در جیب نداشته ام جوان بمانم .

من پیرمردی مفلوک و پیرزنی ژنده توأمانم که گدایی جوانیم مرا از مرز

صدسالگی گذراند .

اینجا ایستگاه چل چلی است و من چنان در حقارت مانده ام که هر روز ،

بودن در میان جنازه ای جوان آرزویی است سترگ !