شب بی قانون

bidbon — Sun, 10 Aug 2008 20:39:18 GMT

خارج از محدوده

1. گاهی اوقات فکر می کنم انگار پای بعضی از آدم ها هرگز به دسشویی باز نشده که هر روز این طور کثافت های روح خود را روی اعصاب بقیه خالی می کنند !

2. قبض برق را از روی برد ورودی ساختمان برمی دارم . داخل اش نوشته ؛ بهای واقعی برق مصرفی در این دوره طبق قانون : 561971 ریال . سهم پرداختی توسط مشترک : 10 6984 ریال . یارانه پرداختی توسط دولت : 454987 ریال . مبلغ صورتحساب قابل پرداخت:107000 ریال ؟!

3. شاید یکی از دلایلی که برخی به هر بهانه ای به خود اجازه می دهند روی صبر دیگران بالا بیاورند ، این است که شهرداری کم کم شروع کرده است به پولی کردن دستشویی های عمومی. نمونه اش همین دستشویی سکه ای نبش میدان ونک !

4. جای هیچ نگرانی نیست . در نقطه صفر ، سراب از ابر عقیم سرچشمه می گیرد و هر چیز که گران شود ، اخلاق بدجوری ارزان است !

bidbon — Sat, 09 Aug 2008 21:32:18 GMT

اسرار شاعرانه !

«اگر شعر بدی بگویم حتماً بوی مشمئز کننده آن را در زیر انگشتانم حس می کنم . حتی اگر ده بار دستانم را با صابون بادام تلخ شسته باشم .

خنده دار است اما واقعیت دارد . بدون تعارف من اغلب شعر هایم را در دستشویی منزل و یا محل کارم می گویم . چون تنها جایی است که بدون هیچ مزاحمت و جانبداری تفاوت شعر خوب و بد و تمایز ارزش ها را درک می کنم !»

bidbon — Mon, 04 Aug 2008 07:54:18 GMT

اژدهای تو دهن پی پی کن

یه روزی بود یه روزی نبود . یه اژدهایی بود و یک عالمه بچه هایی که خوب نبودن . شاید خوب بودن ولی با مسواک نبودن . چون که مسواکُ تو دهناشو نمی کردن . خوب معلومه که دندوناشون هم زرد بود هم بوگندو . ولی که نمی دونستن چرا بوی گندواَن . چون که نمی دونستن اژدهایی هست . اژدها از زمانای دور هنوز زنده مونده که وقط بزرگا می بیننش ، کوچیکا نه . انگار تو چشم کوچیکا نامرهیه . اژدها ، اسمش « تو دهن پی پی کن » هس ، اصلن شغلش که گرفته این کاره . همه ی شبا راه می ره . سبک هم راه می ره که کوچیکا نفهمن .

دهن بچه ها رو بوه می کنه . هر کی بو گند بده ، معلومه که مسواک نکرده . اونم پی پی های تو دلشو خالی می کنه تو دهن اونایی که مسواک نکردن . شاید هم بزرگا هم باشن ولی نه این که بزرگا می شناسنش ، این کارو می کنن . ( یعنی مسواک می زنن .)

بعد بچه هایی که خوب نیستن می رن تو بغل ماماناشون یا تو مهد . اتفاقاتی می افته که همه می گن اَه اَه چه قدر دهنت بوی گند داره . به خاطر همینه دیگه . پی پی اژدها نه که تو دلش بوده ،دل اژدهاها هم معلومه خیلی بد گندیه . تازه اونور لبشون ( لب بچه ها ) هم یک خط سفیدی جای پی پی های اژدها مونده . انگار جاده ی پی پی ها هس ، که تا فردا صبح که بیدار بشن جاده اش خشک شده . اگه برن تو آینه می تونن جای سفیدی های پی پی « اژدهای تو دهن پی پی کن » را ببینن .

حالا هر کی دلش می خواد یه نفری مثلن ماری ، اژدهایی ، چیزی ، تو دهنش بیاد دِلشو خالی کنه به من چه دیگه مسواک نزنه .

عروسک سخنگو - تیر ۸۶

آریا جمالی ( 6 ساله ) - شیراز

bidbon — Tue, 29 Jul 2008 10:48:18 GMT

کافه پیانو

همین چند دقیقه پیش کافه پیانو را ترک کردم و اگر هم اینقدر دوام آوردم و توش ماندم بخاطر هورا کشیدن های پیرامونش بود و بس .اما واقعیتش این است که همین طور ولو شده ام روی تخت روان کارخواب و به این فکر می کنم که چی ؟

برای این که مطمئن تر شوم سری هم به http://www.goftamgoft.com زدم که مبادا ناپخته و نسنجیده حرفی بزنم و بعد دوستان متفکرم بر من خرده بگیرند که این اراجیف چی بود که سر هم کردی . کجای کاری ؟ این کتاب از پیرارسال تا امسال سه بار تجدید چاپ شده و تازه فرهاد جعفری پیش از این که تو و امسال تو مطبوعات چی شوند ، سردبیر بوده و از این حرف ها و از همه مهمتر از چل چلی اش هم گذشته که حالا بخواهد جنگولک بازی درآورد ...

داشتم کم کم پشیمان می شدم که چیزی بنویسم که یاد بحث دیشبم با مهدی افتادم که فیلمنامه تازه اش را تلفنی برایم می خواند و من هم دنبال چیزی در آن می گشتم که بتوانم ارتباطی چیزی برقرار کنم . البته این ها را هم با تردید می نویسم .چون می دانم اگر خودش پاش به این جا کشیده شود و همین چند خط را بخواند ، ازم شاکی می شود و بلافاصله می گوید : «شما فیلم خارجی ببین ها یک طوری خشن با فیلم های ایرانی بر خورد می کنید .»

از این هم بگذریم . اما بگذاریم و دوباره وارد کافه پیانو شویم . بعد به جای کاپاچینو و یا ترک و فرانسه ، پپسی را که با خودمان آورده ایم از کیف مان درآوریم و بی قید و خیال در حالی که برای اطمینان یکی از همین کتاب های چاپ سوم را که در تشخیص رنگ مایل به طلایی اش مانده ام ،در آوریم و چشم مان را بدوزیم صفحه 80 -81 یا بلکم کمی این طرف و آن طرف ترش ، بعد فکر کنیم که خب بعد از این به جای اپن بهتر است از لفظ کانتر استفاده کنیم و از همه مهمتر به جای ناطور دشت بخوانیم ناتور دشت . بعد هم لیست فیلم هایی را که به زور درست کرده ام ، از جیب کیسه ای مانتویم در بیاورم و از صفحه 11 به بعد هر چه اسم فیلم و هنرپیشه مرگ من مکشی که در کافه آمده و رفته اند را بنویسم که شاید گشایشی در کارم بشود . البته ناگفته نماند که خیلی هم دلم می خواهد پیشنهاد فوق العاده ای از آستین درآورم که فرهاد خان جعفری ، شاید به همان اندازه یک جمله حضور امیر قادری هم که شده ، نامی از من در جلد دوم اثرش ببرد . شاید آن موقع کاری به کارش نداشته باشم:

- که چی ؟ اگر می خواستی نوشته های وبلاگ ات را در حافظه تاریخی رفقای ایرانی و خارجی ات منظم کنی ، چرا ما را گیر آوردی و به قول خودت یک چشم سرتق سوم وسط کتابت گذاشته ای که یک ریز خودش را مثل آن دخترک صفورا در داستانت ، می اندازد بیرون که چه؟ بیا بازی !

خب . اگر جگر تو و همه اهل و عیالت در این مرداد نقره داغ کن خنک شد و حالا در مرور گر شخصی ات می توانی بنویسی که یکی دیگه هم مرعوب مهارتُ جمله بندی و یا حتی جزئی نگری استادانه ات شد ، دست از سر ما بردار . چون من بیشتر از این که دلم بخواهد کافه و خاطراتت را بخوانم ، می خواهم بیایم بنشینم ور دل آن میز سه کنج آدم لته پار کن پیانو و در حالی که پپسی خودم را می خورم ،گیم تو را با بخار قهوه های گاه به گاه دود گرفته ات فقط تماشا کنم .

bidbon — Thu, 24 Jul 2008 17:09:18 GMT

حصارک

- الآن خودتی

- آره .چطور مگه ؟!

- یعنی اصلاً خودت رو سانسور نمی کنی !

- ............ نه!

تهران در زیر پای شان هیکل درشت و فربه اش را رها کرده و بی اعتنا به آن دو ، ساعات خلسه پایانی شب را سپری می کند . دختر جوان همچنان که روی تپه خاکی مشرف به شهر نشسته ، سنگ های ریز و درشت زیر پایش را بادقت از هم جدا می کند و یک اندازه ترین هایشان را روی هم می چیند . مرد فقط به حرکت دست های دختر نگاه می کند و گاهی هم به روبرو .

از خانۀ نیمه کاری که پشت بامش با فاصله اندکی در زیر پای آن هاست صدای موسیقی کوچه بازاری می آید.

- تا حالا کسی بوده که این طور بهت خیره بشه و نگات کنه ؟

دختر سکوت می کند و بیشتر خودش را با خاک و خل مشغول می کند .

بر می گردد که جوابش را بدهد که موبایل مرد زنگ می زند .

زنگ . زنگ . زنگ . به هم نگاه می کنند و مرد با نگاهی به شماره تلفن در گوشی تاشو اش را باز می کند ، بلند می شود و در حالی که به دور دست نگاه می کند :

-جانم . بله . ...... نه هنوز کارم تمام نشده ....... سناریوی جدیدیه که امشب باید به جایی برسونمش ....خوابیده ؟ ...باشه سعی می کنم زودتر بیام خونه .

دختر همچنان به روی هم گذاردن سنگ ها مشغول است .

مرد موبایلش را داخل ماشین که کمی آنطرف تر سمت چپ دختر پارک شده می گذارد و طوری در سمت راستش را باز می گذارد که صدای زنگ تلفن را بشنود .

سنگ آخر را که روی بقیه می گذارد ، برجک سنگی اش فرو می ریزد.کمی بی حرکت می نشیند و بعد انگار که بالاخره تصمیم خودش را بگیرد، بلند می شود و به سمت ماشین می رود .روی صندلی سمت راست راننده می نشیند . موبایل مرد همچنان آن جا جلوی دید دختر است .مرد با پارچه تمیزی که از داخل ماشین بیرون می آورد به آرامی به دختر نزدیک می شود .

- بذار تمیزت کنم . مانتو و شلوارت حسابی خاکی شده . بلندشو .

دختر با شک بلند می شود و مرد به آرامی و احتیاط شروع می کند در پناه نور اندک چراغ داخل ماشین که قدری به بیرون تابیده ، لباس های خاکی دختر را تمیز کردن .

باز هم به هم نگاه نمی کنند . مرد کارش که تمام می شود کمی مقابل صندلی سمت راست که دختر حالا دوباره روی آن نشسته می ایستد .

چراغ داخل ماشین با فشار دکمه ای خاموش می شود .

مرد بین زمین و آسمان همچنان در سکوت ایستاده است . دختر پارچه را از دستان مرد می گیرد و می خواهد با تکاندن خاک شلوار مرد ، دلیلی برای توقف او پیدا کند .

چند حرکت کافی است که مرد پارچه را از دستش بگیرد و همچنان بین در و او حایل شود و بایستد .

بعد همچنان مردد سرش را بر روی دست راستش را که روی سقف بیرونی ماشین گذاشته بگذارد و از زیر آن به دختر خیره می شود .دست چپش سرگردان تاب می خورد .

صدای موسیقی کوچه بازاری هم قطع شده . در راه پرنده پر نمی زند . تنها گاهی صدای محو برنامه تلویزیونی از پنجره ای باز در دوردست می آید.

دختر نگاهی به جاده خاکی روبرو می اندازد و به گل سر دخترانه ای که گوشه اش از زیر پوست بستنی بیرون زده . پوست بستنی یخی که از اول داخل ماشین و زیر پایش افتاده بود و حالا توجهش را جلب می کند. دیگر به مرد نگاه نمی کند و آرام و با تردید می گوید :

- برویم .

مرد کمی منتظر می ماند .دست چپ اش را جلو و عقب می کند و بعد خودش را از میانه در کنار می کشد . در را می بندد ، چراغ داخل ماشین روشن می شود.

پشت رل می نشیند . هر دو به مسیری که آمده اند خیره شده اند .سی دی داخل ضبط گیر کرده و نمی خواند .

ماشین روشن می شود و چنان آدمی که میل رفتن ندارد ،به آرامی در جاده خاکی و پر پیچ و خم حصارک به سمت شهر پیش می رود .

bidbon — Fri, 18 Jul 2008 20:57:18 GMT

پروانه ها پیش از آن که پیر شوند ، می میرند

« مرگ یک تصویر نمادین از نبودن است و همان طور که خودتان

می دانید چیزی که نباشد نمی تواند وجود داشته باشد …

بنابراین مرگ وجود ندارد و فقط یه توهم است »

1. موعد اخبار ساعت چهارده هم گذشت ، ساعت بر روی عقربه نهم سوت کشداری کشید و رفت . خبرگزاری ها به سرعت و شتاب فقدان ، گفت و گو های حزن آلودی را بر روی خروجی سایت های خود می فرستند که تنها کلمه سنگین و تکرار شونده آن ، شکیبایی بود ، بود و بود است . اما هنوز رادیو و تلویزیون به عنوان رسانه رسمی خبری را مبنی بر نبود کسی ، تکذیب و یا تأیید نکرده است . اما نه در همین 28 تیر ماه 1387 است که عزت الله ضرغامی با پیامی همه چیز را به هم می ریزد . اینجا اخبار 30/ 2 عصرگاهی رادیو پیام و صدای سرد گوینده زن رادیو که رفتن « هامون » را همچون خبر اقتصادی ،سیاسی و وضعیت بورس اوراق بهادار اعلام و بعد به سادگی از وضعیت خوب تنظیم خانواده در ایران به گفتۀ کارشناسان خارجی تعریف می کند .

2. هنوز در مقابل آینه کارخواب ایستاده ام و می گویم اگر کسی با من کار داشت بگو ؛ نیست ، رفته است یکشنبه ، مقابل تالار وحدت کنار دروازۀ سینما.

می ترسد و مضطرب است . اما می خواهد کنار گفت و گویی ساده ، تمام رؤیاهایش از خانه ای سبز در سرزمینی سبزتر را بیدار کند .

شکیبایی ام به پایان رسیده . در اتاق علایقم ،یک قاب عکس قدی موروثی به قد و قواره « جد بزرگ » خانه سبز دارم که بالای سرم در کارخواب آویخته است .

قاب جد بزرگ ، زمانی پر بود از عکس های زنده و سر خوش تک نفره و دسته جمعی غول های دوست داشتنی که صبح به صبح گرد از رخ شان می گرفتم و چند دقیقه ای مقابل آینه زمان می گذاشتم . بلکه فرجی شود و خدا تعدادشان را زیاد کند. اگر هم چنین نکرد ، چنان کند که سر سلامتی بدهد.

اما نه چنین شد و نه چنان ماند .

هر روز لبخند یکی از غول ها در آینه محو می شود . شاملو مرداد بود که دیگر از آینه در نیامد ، حاتمی ، سهراب ، فروغ ، کاوه ، گلشیری ، نجدی ، عمران ، شاپور ،رسول ،شهید ثالث و بسیاری دیگر که کودکی را نوجوانی و جوانی ها به عشق شان یله کردیم ، در دایره زمان از معبر آینه گذشتند .

نه ! هیچ دلم نمی خواهد که غول ها بمیرند ، پس دیگر قاب عکسم را مقابل هیچ آینه ای نمی گیرم اما انگار مرگ در نمی زند ،بلکه هر کجا بخواهد فرود می آید !

صبح جمعه است ، می خواهم غبار از عکس های قاب بزدایم ، صدای پای آب می آید ، عمو خسرو با آن صدای خش گرفته از قاب درآمده و در پاشویۀ دنیا دست می شوید ، سهراب کفش هایش را جلوی عمارت پارسیان جفت می کند .کیمیا ، پری ، خواهران غریب ، همه و همه چراغ و آینه به دست مقابل قلب او ایستاده اند .

خسرو تنها به بانو خیره می شود : « بگو رهایم کنند ، بگو راه خانه ام را به یاد خواهم آورد .

می خواهم به جایی دور خیره شوم

می خواهم سیگاری بگیرانم

می خواهم یک لحظه به این لحظه بیندیشم ... »**

چشم که می گشایم ، عمو پایش را از حوضچه اکنون بیرون کشیده و سوار بر آخرین « اتوبوس شب » رفته است .

3. دیشب خواب یک ستاره دیده ام . صبح که می شود ، دَه نیامده نامه ای از «سومین روز پس از مرگ » به دستم می رسد .

صدای عمو خسرو می آید که می خواند : « سلام !

حال همۀ ما خوب است .

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور ،

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و

نه این دل ناماندگار بی درمان!

تا یادم نرفته است بنویسم

حوالی خواب های ما سال پر بارانی بود

می دانم همیشه حیاط آن جا پر از هوای تازۀ باز نیامدن است

اما تو لااقل ، حتی هر وهله گاهی ، هرازگاهی

ببین انعکاس تبسم رؤیا

شبیه شمایل شقایق نیست!

راستی خبرت بدهم

خواب دیده ام خانه ای خریده ام

بی پرده ، بی پنجره ،بی در ، بی دیوار … هی بخند!

بی پرده بگویمت

چیزی نمانده است ، من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت

دارد همین لحظه

یک فوج کبوتر سپید

از فراز کوچۀ ما می گذرد

باد بوی نام های کسان من می دهد .

یادت می آید رفته بودی

خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟

نه ری را جان

نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آینه،

از نو برایت می نویسم .

حال همۀ ما خوب است

اما تو باور مکن!»*

آری باور نمی کنم و « دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می کنم . صبوری می کنم تا تمام کلمات عاقل شوند . صبوری می کنم تا ترنم نام تو در ترانه کامل تر شود . صبوری می کنم تا طلوع تبسم تا سهم سایه . تاسراغ همسایه . صبوری می کنم تا مدار ، مدارا ، مرگ .»* تا مرگ خسته از دق الباب نوبت تو آهسته زیر لب چیزی ، حرفی ، سخنی بگوید . مثلاً وقت بسیار است و دوباره دور شود .

تنها یک بار برای همیشه ، می خواهم مرگ تو را نشناسد ، کودک شود یا شاعر ، فرقی نمی کند .

بگذار کاغذ بی خط خاطرم تنها پرواز را به خاطر بسپارد .

حالا دیگر برو !

مرگ ، درد مشترک ، بیم سادۀ آشنا !

ما شکیبایی از کف داده ایم .

...............................................

* سید علی صالحی

bidbon — Thu, 17 Jul 2008 20:48:18 GMT

لولا شده در مه

چه کسی می تواند بگوید که تا به حال روی وسوسه را مبوسیده و اگر در میان انبوه وسوسه ها احاطه شده باشد ، دلرباترین شان را برنگزیده ؟!

پس با این پیش فرض مسجل فرض مبرم می بریم که در این لحظه بی مکان ، من و تو سخت وسوسه شده ایم تا گلی به گوشه جمال خاطرات بزنیم . اما چطور می توانیم جز در مه غلیظ صبح گاهی این روزهای پر ازدحام، از منظر خود بالغ مان جدا شویم .

خدا کند باران بیاید . اما نه تو بگو مه چه زمان به کمرگاه خاطرات ما می رسد ؟

- بیا وسوسه بازی ! می خواهم در تو پنهان شوم .

- من نمی آیم . نه! می خواهم کوتاه بیایم . وقتی که نمی توانیم بدون دوز ، کلک بزنیم ، وقتی که تو وسوسه می شوی می روی شمال و من جنوب آنوقت انگار نه انگار! ،وقتی که می خواهیم زنده باشیم ، باید بگوییم من آدمم که وسوسه نمی شوم ، هیس ! هیس! هیس!

- اصلاً بیا وسوسه مان را گلوله کنیم و بیندازیم پشت دیوار همسایه تا منفجر شود . بعد یک و ان یکاد کامل بخوانیم و با فوت آخر منتظر بمانیم مه بیاید . ما که عشق از سرمان نمی رود ؟

- نگاه کن !کسی به خاطراتمان فرمان ایست می دهد . گلوله را رها کن !

- محاصره شده ایم ! هیس!هیس!هیس!

- چه کسی می تواند بگوید روی وسوسه را پیش از انفجار بوسیده ؟!

گلم گوشۀ جمال تو کافی است تا گلوله را به لب گیرم .

ما که عشق از سرمان نمی رود !

پس بگذار مه بیاید .

bidbon — Tue, 15 Jul 2008 21:02:18 GMT

گذر از پیش رو ...

27 آذر سال گذشته ساعت 3:37 بعد از ظهر بود . روی صندلی ام در دفتر تحریریه ولو شده بودم . ناگهان درد خفیفی در سمت راست قفسه سینه ام احساس کردم و در جا نشستم .نگاهی به خال دست راستم انداختم که مطمئن شوم سمت راست است و نه چپ .

_ نکند سکته کنم ؟ ( اغلب انتظارش را می کشیدم )

_ نه ، هیچ ربطی به قلب نداشت .

اما اشتباه می کردم . چون کاملاً به قلبم ، به قلب زندگی ام مرتبط بود . حول و حش همان زمان بود که کریس برای همیشه از بین ما رفت . هنوز هم که فکر می کنم جدایی شاعرانه ای داشتیم . ما بدون که این که سعی کنیم ، از بسیاری جهات منهای قیافه شبیه بودیم .

این را بعد از رفتنش که فرصت بیشتری داشتم فهمیدم .

حالا هفت ماه است که او رفته و واقعیت این است که من نمی خواستم دیگر نوشتن در اینجا را ادامه بدهم اما امروز که رسید ، دوباره به خلسه کشیده شدم . هم از بابت روز پدر و هم از بابت خبر فوت یک مرد .

در میان آشنایان مادری ام ، یک پدر - آن هم در چنین روزی - از دنیا رفت . رفت که رفت.

امروز روز پدر است و من نمی دانم که چند پدر در دنیا دیگر در میان خانواده شان نیستند و چند پدر واقعی در قید حیات اند .

نمی دانم ممکن است که چند نفرشان اسم مستعاری داشته باشند که فرزندشان برایشان انتخاب کرده باشد و آن ها هم با کمال میل پذیرفته باشند . اما نام کریس را خودم برای بابا انتخاب کرده بودم و یادم هم نمی آید دقیقاً چه زمانی بود . بهر حال مهم این بود که همه خانواده نام جدید را با طیب خاطر پذیرفتند و از فردای آن روزی که نمی دانم چند شنبه و چندم ماه بود ، بابا شد کریس زلفی خاله عالیه که البته بقیه فقط به همان کریس خالی رضایت دادند و من فقط زمان هایی که می خواستم بر فرق سر بی موی بابا دست بکشم و کمی بیشتر کیف کنم نام ابداعی ام را کامل بیان می کردم تا فرصت بیشتری برای لمس سر بابا داشته باشم .

بابا هم انگار دلش غنج می زد برای چنین خل بازی هایی که اغلب مشترک هم بود .

من خوشبختم که پدری در دنیای باقی و مادری در دنیای فانی دارم و در آستانۀ در اکنون ایستاده ام و عزیزانم مدام چشمان شان را به من دوخته اند و مرا لبریز محبت می کنند .

درست است که گاهی دلم می خواهد دستان تپل و سرخ رنگ بابا را نوازش کنم و یا اجازه بدهم که لپ هایم را برای نمونه در مقابل کودکان فامیل بکشد و کمی هم کل کل کنیم. اما وقتی فکر می کنم که چه راحت و آسوده و بدون کوچکترین ناراحتی رفت ، آن وقت است که به اکنون رضایت می دهم و تنها آرزو می کنم که من هم در نهایت بتوانم مانند او سفر کنم .

وقتی به چندین هزار کودک در جنگ ، یتیم ، بی خانمان و ... در طول تاریخ فکر می کنم که حتی نمی دانند پدر را چگونه باید هجی کرد و یا هیچ فرصتی برای درک واژه اش را نداشته اند چه برسد به وجود اش ، نفسم تنگ می شود و خجالت زده می شوم ، اگر بخواهم جز سپاس و شکر گذاری از آنچه داشته ام و از آن دور شده ام ، چیز دیگری بگویم .

اما امروز روز پدر است . کریس عزیزم همچنان با من است چرا که باور دارم او هر روز برایم عاشقانه پیامی می فرستد و من با این همه خوشبختی که منوط به جسم نیست زنده ام و طالب مرگ .

درست است که هفت ماه پیش ، من مانند هزاران هزار نفر در روی این کره خاکی عزیزی را از دست داده ام اما من هر روز به طریقی دیگر پدرم را در میان انبوه آدم ها ،پیدا می کنم ، می بینم و حس می کنم که چه عاشقانه زندگی را برایم دوست داشتنی و قابل درک می کند.

این صفحات به عشق پدرم به روز خواهند شد .

چون من با پدرم در فراسوی مرزهای دیدار، ملاقات می کنم.

bidbon — Sun, 18 Nov 2007 12:35:18 GMT

مردي با جاروي دست ساز دسته بلندي ،

برگهاي پائيزي جلوي پايم را كنار مي زد .

آخر امروز من گلم را دفن كرده ام .

bidbon — Sun, 11 Nov 2007 05:30:18 GMT

پیشنهاد سر آشپز ؟

دنياي فاني تعطيل است .

براي صرف غذا به عالم باقي رجوع كنيد .